a cappella [a kapella; wł., 'jak w kaplicy', 'w stylu kaplicowym'], śpiew bez akompaniamentu instrumentów, rodzaj muzyki przeznaczonej do wykonania wyłącznie chóralnego; rel. śpiewy chóralne bez towarzyszenia instrumentów wykonywano tradycyjnie w kaplicach stąd nazwa a c.; także styl muz. oparty na śpiewie wielogłosowym (chóralnym) bez towarzyszenia instrumentalnego; polifoniczna muzyka wokalna a c., kośc. i świecka, osiągnęła szczyt rozwoju w okresie renesansu (XV-XVI w.), zwł. w twórczości kompozytorów flamandzkich (Josquin des Pres, O. di Lasso) i szkoły rzymskiej (G.P. da Palestrina), w Polsce w twórczości Wacława z Szamotuł; wyłącznie w stylu a c. jest utrzymana wokalna muzyka cerkiewna.
- -
Wyjaśnione pojęcia z religii:
Abassi | Abba | Abbadie | Abbon z Fleury | Abbot
- -